by Rea G.
« ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ» Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΣ
Το παραπάνω γνωστό σύνθημα βασίζεται και αντλεί τη διαχρονικότητά του εδώ και δεκαετίες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αντικατοχικό αγώνα του αδούλωτου Παλαιστινιακού λαού για σχηματισμό λεύτερου ανεξάρτητου κράτους στα ιστορικά όρια της Παλαιστίνης. Συνοψίζει και προβάλλει το δίκιο αυτού του αγώνα απέναντι, κόντρα και ενάντια στο σιωνιστικό μαντρόσκυλο των ΗΠΑ, το «κράτος»- δολοφόνο του Ισραήλ, το καθεστώς απαρτχάιντ, τρομοκρατίας, διωγμών και βίαιων εποικισμών. Αντιπροσωπεύει επίσης το δίκιο όλων των λαών να ζουν ελεύθερα και ειρηνικά απέναντι, κόντρα και ενάντια στο «δίκαιο» των ιμπεριαλιστών που κομματιάζουν χώρες και λαούς, χαράζουν τα σύνορα με το αίμα των λαών, καταδικάζουν ολόκληρα έθνη σε ξεριζωμό και προσφυγιά. Η πολύπαθη γη της Παλαιστίνης γνώρισε και γνωρίζει πολύ καλά αυτά τα αμέτρητα εγκλήματα.
Είναι ένα σύνθημα που απαγορεύτηκε, λοιδορήθηκε, χτυπήθηκε, κυνηγήθηκε και ποινικοποιήθηκε γιατί παραμένει στα χιλιάδες και χιλιάδες στόματα των διαδηλωτών λαού και νεολαίας παντού στον κόσμο, δείχνοντας τη δύναμη του λαϊκού ένοπλου αγώνα απέναντι σε πάνοπλους δολοφονικούς μηχανισμούς, το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού και όλων των λαών της περιοχής να ζήσουν ειρηνικά και ισότιμα χωρίς αφέντες και επικυρίαρχους.
Είναι ένα σύνθημα που συμπυκνώνει τις θεμελιακές αρχές συγκρότησης του παλαιστινιακού κινήματος της PLO ( Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) και των δυνάμεων της Αντίστασης. Δηλαδή, το δικαίωμα ίδρυσης κράτους στα όρια της ιστορικής Παλαιστίνης, από τη Μεσόγειο ως τον Ιορδάνη ποταμό, την άρνηση αναγνώρισης κάθε κρατικής οντότητας του Ισραήλ, τη μη νομιμοποίηση της κατοχής, των διωγμών και των εποικισμών καθώς και το δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων στις εστίες τους.
Πάνω σε αυτές τις θεμελιακές αρχές στηρίχτηκε και συγκροτήθηκε πολιτικά και ένοπλα το παλαιστινιακό κίνημα από το 1964 και ατσαλώθηκε, παρά τον αρνητικό συσχετισμό, τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τις προδοσίες απ΄ έξω και από μέσα. Πάνω σε αυτές τις θεμελιακές αρχές συγκρούστηκε με τη γραμμή του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης που εκφράστηκε από τη Φατάχ με την εγκατάλειψη του ένοπλου αγώνα, γραμμή που εγγυόταν μόνο την ήττα. Πάνω σε αυτές τις θεμελιακές αρχές τροφοδοτούνταν η ένοπλη Αντίσταση και πύκνωνε τις γραμμές της με νέες γενιές μαχητών , ξεπηδούσαν η πρώτη και δεύτερη Ιντιφάντα και αναδεικνύονταν οι αντοχές και οι ανεξάντλητες δυνάμεις του παλαιστινιακού λαού.
Δεν είναι ένα σύνθημα που στέκεται στον αέρα. Δεν είναι ένα άλμα στο κενό! Αντίθετα. Είναι η μόνη ρεαλιστική, θα λέγαμε, προοπτική που μπορεί να δικαιώσει τον αγώνα των Παλαιστινίων. Γιατί η άλλη προοπτική είναι ο ρεαλισμός της υποταγής, μιας υποταγής που ζητά την «προσγείωση» στο δήθεν «εφικτό της ειρηνικής συνύπαρξης» των δυο κρατών, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Που θα στέκονται, λέει, πλάι πλάι με αλληλοσεβασμό και αμοιβαία αναγνώριση στην κυριαρχία του καθένα. Αυτή η εικονική πραγματικότητα, που βρίσκεται μόνο στη σφαίρα της φαντασίας κάποιων «αφελών», που είναι ανιστόρητη και αδιέξοδη, προβάλλεται ως δικαίωση του Παλαιστινιακού αγώνα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί το θάψιμό του!
Γιατί, η λεγόμενη «λύση των δυο κρατών» δεν είναι τίποτε άλλο από μια ιστορικά χρεωκοπημένη θέση! Είναι η θέση που χρησιμοποιήθηκε από το Ισραήλ για να ανακηρύξει το «κράτος» του επεκτείνοντάς το συνεχώς, είναι η θέση που χρησίμευε πολλαπλά σε όλους τους πάτρωνες προστάτες ιμπεριαλιστές για να κάνουν το «παιχνίδι τους» στη Μέση Ανατολή , πάνω στις πλάτες του παλαιστινιακού λαού και στο αίμα των δολοφονημένων παιδιών του. Χρησίμευε στους εχθρούς , στους ψεύτικους φίλους, στους δωσίλογους προδότες της Παλαιστινιακής Αρχής, στα «κατοικίδια» των σαλονιών των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης.
Δεν ήταν απλά το «φύλο συκής» για τη διαιώνιση της κατοχής, ήταν ακριβώς το ξέπλυμα του «κράτος»- δολοφόνου, η νομιμοποίηση αυτής της φασιστικής- σιωνιστικής οντότητας και η αναγνώριση του «δικαιώματός» της να υπάρχει ως τέτοια. Χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται σε ένα συνεχή και ασταμάτητο εκβιασμό αποδοχής, κανονικοποίησης και νομιμοποίησης του «δικαιώματος» του θύτη- δολοφόνου να υπάρχει πάνω στα πτώματα των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων του.
Ενός «κράτος» που φυτεύτηκε από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές (πρώτα οι Άγγλοι και μετά οι Αμερικάνοι), που πάτησε πάνω στη αποικιοκρατική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», που συγκροτήθηκε με το εθνικισμό-σιωνισμό και επιβλήθηκε πάνω στα κλεμμένα εδάφη της Παλαιστίνης για να παίζει το ρόλο του χωροφύλακα- τρομοκράτη στη Μέση Ανατολή. Ένα αναντικατάστατο προγεφύρωμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και αδιαπραγμάτευτο φυλάκιό του. Ένα μόρφωμα που υπάρχει μόνο ως αρνητής του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού για λεύτερη και ανεξάρτητη πατρίδα. Ένας μηχανισμός βίας, εποικισμού και κατοχής που στήνει την ύπαρξή του πάνω σε σύγχρονα Άουσβιτς. Ένα ενεργούμενο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων που έχει στη «φύση» του στοιχεία διαχωρισμού, αντιπαράθεσης και διχόνοιας με τους λαούς της περιοχής.
Ποιο «δικαίωμα» λοιπόν έχει ένα τέτοιο μόρφωμα να υπάρχει και από ποιο «δίκαιο» το αντλεί; Και γιατί οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποδεχτούν την ύπαρξή των σιωνιστών-δημίων τους, δίπλα και απέναντι στην πόρτα τους;
Όπως από την αρχή δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα υλοποίησης αυτής της υποτιθέμενης λύσης των δύο κρατών, έτσι και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Και αυτό δεν το λέμε εμείς. Το λέει η ίδια η πραγματικότητα, εδώ και 8 δεκαετίες, όπου οικοδομείται το ένα και μοναδικό «κράτος», αυτό του φασιστικού- σιωνιστικού Ισραήλ! Μια ματιά στο χάρτη της Παλαιστίνης και πώς διαμορφώθηκε στο διάβα αυτών των δεκαετιών αρκεί. Η Λωρίδα της Γάζας στη Μεσόγειο θάλασσα, η μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου και πώς ισοπεδώθηκε, η Δυτική Όχθη του ποταμού και πώς συνεχίζει να εποικίζεται με αρπαγές, βιαιοπραγίες και εκτοπισμούς και ανάμεσα, γύρω, πάνω και κάτω και μέσα, το Ισραήλ συνεχώς να μεγαλώνει, να επεκτείνεται, προωθώντας μέσω της γενοκτονίας τη ναζιστικής έμπνευσης «τελική λύση».
Και γίνεται φανερό ότι η «αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ΄67 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ» είναι η χειρότερη εκδοχή της ιστορικά χρεοκοπημένης θέσης «των δυο κρατών». Όχι μόνο ο περιορισμός του δικαιώματος για πατρίδα στα όρια που θέτει ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας, αλλά στην ουσία η άρνηση αυτού του δικαιώματος . Βρίσκεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, εδώ και δεκαετίες, ψηφίσματα – κουρελόχαρτα, βρίσκεται στα σχέδια των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, βρίσκεται ως ιδέα ακόμα και στο γενοκτονικό σχέδιο 20 σημείων του Τραμπ, υποστηρίζεται από Ρωσία και Κίνα, υποστηρίζεται από τις μοναρχίες του Κόλπου, ακριβώς για να εκβιάζεται με αυταπάτες η παλαιστινιακή αντίσταση να υποκύψει, να αποδεχτεί τον αφοπλισμό της ως απαράβατο όρο και να περιμένει αφοπλισμένη την υλοποίηση μιας αόριστης υπόσχεσης.
Ποια είναι λοιπόν η μεγαλύτερη χρησιμότητα αυτού του «αιτήματος» που επί δεκαετίες προβάλλεται ως το ανώτατο όριο διεκδίκησης του παλαιστινιακού λαού; Η εξαπάτηση, ο αφοπλισμός, η κατάπνιξη και η καταστολή του παλαιστινιακού αγώνα, το ξερίζωμα του «αγκαθιού» της ηρωικής παλαιστινιακής Αντίστασης. Της ηρωικής Αντίστασης που άντεξε κόντρα σε «θεούς και δαίμονες» , συνεχίζει να αντέχει παρά τα πλήγματα και αποτελεί το ανυπέρβλητο εμπόδιο για το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και όλους τους ιμπεριαλισμούς, εμπόδιο που δεν μπόρεσαν να βγάλουν από τη μέση, για να χαράξουν ξανά ανενόχλητοι το χάρτη της Μέσης Ανατολής και να υποτάξουν τον παλαιστινιακό λαό στην εκδοχή του αφανισμού του και όλους τους λαούς στον εφιάλτη των άδικων πολέμων.
Αποδεικνύεται στην πράξη ότι πρόκειται για μία ΑΠΑΤΗ που καλλιεργείται συνειδητά και που εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους. – Πριν απ’ όλα, αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ, θεωρεί δεδομένη, αποδέχεται και νομιμοποιεί την κατοχή, τους εποικισμούς και τον προσφυγικό ξεριζωμό που είχε επιβάλει το Ισραήλ επί 20 χρόνια (1947-1967).
Απαιτεί από τον Παλαιστινιακό λαό να παραιτηθεί από τον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και να επαναπαυτεί στις δήθεν «ειρηνευτικές» διαδικασίες και τις αποφάσεις του διεθνών οργανισμών, όπως του ΟΗΕ. Απαιτούν να πιστέψει ο Παλαιστινιακός λαός τις εγγυήσεις που δήθεν θα του δώσουν οι ιμπεριαλιστές, οι ίδιοι που τροφοδοτούν και στηρίζουν το κράτος-δολοφόνο όλα αυτά τα χρόνια
Σε αυτή την πολιτική παγίδα εξαπάτησης και αυταπατών χρειάζεται αποκάλυψη, καταγγελία και πολεμική από τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αντ΄ αυτού, αυτό που κυριαρχεί είναι η επίκληση στο «διεθνές δίκαιο» και η προβολή της θέσης των συνόρων του ΄67, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως γράψαμε παραπάνω.
Είναι μια θέση που έχει την αφετηρία της στην ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και στα απόνερά της. Το να υιοθετείται αυτή η θέση σε αντιπαράθεση με το «Ενιαίο παλαιστινιακό κράτος από τον Ιορδάνη μέχρι στη Μεσόγειο» και σε αντιπαράθεση με το «Καμιά νομιμοποίηση στο κράτος τρομοκράτη» αποτελεί καθαρή υποτίμηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Δεν αποτελεί αναγνώριση του αρνητικού συσχετισμού, αλλά υπόκλιση σε αυτόν! Παραδοχή ότι ο ιμπεριαλισμός μάλλον είναι ανίκητος. Ότι οι λαοί δεν «νικούν με το όπλο στο χέρι» και ότι το λαϊκό ένοπλο κίνημα είναι απλώς διαπραγματευτικό χαρτί, το ντεκόρ στις διαπραγματεύσεις στα πλαίσια του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών. Ότι υπάρχουν περιθώρια εκμετάλλευσης των ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην κατεύθυνση συμμαχιών με τη λιγότερο «επιθετική» πλευρά για αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Ότι μπορεί να υπάρχουν και δυνάμεις «ενδιάμεσες», εντός συστήματος που να συνταχτούν με τα συμφέροντα των Παλαιστινίων.
Είναι μια λαθεμένη γραμμή που βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση με τη γραμμή «Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες» και υπονομεύει την αντιιμπεριαλιστική πάλη και τα κινήματα αλληλεγγύης. Τα υποβιβάζει σε ακτιβίστικες ενέργειες στολίσκων, σε ανθρωπιστικές δράσεις φιλάνθρωπων και σε ανούσιες επικλήσεις για σεβασμό στο «διεθνές δίκαιο». Τα κάνει «ουρά» των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων. Καλλιεργεί αυταπάτες για το ρόλο των ιμπεριαλιστικών χωρών και των αραβικών καθεστώτων, αλλά και αναγνωρίζει διάθεση σε ΗΠΑ-Ισραήλ να διαπραγματευτούν.
Και επιπλέον, είναι μια ιστορικά χρεωκοπημένη θέση, ακριβώς και γιατί σχετίζεται με τη συμβιβαστική γραμμή της Φατάχ, από τότε που δρούσε και κάτω από την επιρροή των ρεβιζιονιστών της ΕΣΣΔ και λοξοκοιτούσε και στον Νάσερ της Αιγύπτου (1967 πόλεμος των έξι ημερών ). Γραμμή που χαντάκωσε και ξεπούλησε το Παλαιστινιακό κίνημα. Που το άφησε έκθετο στις σφαγές του Μαύρου Σεπτέμβρη από τον βασιλιά Χουσεϊν της Ιορδανίας το 1970, στο πισώπλατο χτύπημα από τους «αδερφούς Άραβες» και το Συριακό στρατό του Άσαντ στον προσφυγικό καταυλισμό Τελ αλ Ζατάρ στο Λίβανο το 1976 και στο «άδειασμα» της Αιγύπτου, όταν αυτή συνθηκολόγησε το 1978 (συμφωνίες Καμπ Ντέιβιντ) και έγινε η πρώτη αραβική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ στις για να πάρει πίσω τη χερσόνησο του Σινά. Ήταν μια γραμμή που έφερε την εγκατάλειψη του αντάρτικου και την παράδοση των όπλων. Που οδήγησε στις σφαγές στους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα το 1982 στη Βυρητό. Που κατέληξε στην προδοσία των συμφωνιών Ράμπιν – Αραφάτ στο Όσλο το 1993 και 1995 και τη μετατροπή της Φατάχ σε τοποτηρητή του ιμπεριαλισμού.
ΠΩΣ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Τα κινήματα αλληλεγγύης μπορούν να ισχυροποιηθούν μόνο σε μια πολιτική βάση που βάζει απέναντι όλους τους ιμπεριαλιστές, τις μανούβρες και τα ενεργούμενά τους και δεν αφήνει χαραμάδα νομιμοποίησης στη συνείδηση των μαζών του κράτους-δολοφόνου. Που αναγνωρίζει ότι ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συντριβή του σιωνιστικού μορφώματος. Που στηρίζεται στη δύναμη του ένοπλου παλαιστινιακού αγώνα και στο κοινό μέτωπο των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, ως της μόνης δύναμης που μπορεί να δώσει λύση στο Παλαιστινιακό ζήτημα προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Που προτάσσει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στο εσωτερικό κάθε χώρας, βάζοντας στο στόχαστρο και τις πολιτικές των αστικών τάξεων και των εκπροσώπων τους.
Πάνω σε αυτή τη βάση ανιχνεύεται η λύση του Παλαιστινιακού ζητήματος. Η προοπτική για τους λαούς της ιστορικής Παλαιστίνης βρίσκεται στην πάλη για δημιουργία ενός ενιαίου παλαιστινιακού κράτους, λεύτερου και ανεξάρτητου, στο οποίο θα ζουν και θα συνυπάρχουν ισότιμα και με πλήρη δικαιώματα Άραβες, Παλαιστίνιοι και Εβραίοι.
Και η προβολή αυτής της θέσης δεν αποτελεί «υπόδειξη» προς την παλαιστινιακή Αντίσταση και τις οργανώσεις που την απαρτίζουν. Αποτελεί, εκτός από δικαίωμα, καθήκον κάθε επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης και υποχρέωση πολιτικής τοποθέτησης απέναντι σε ένα πολιτικό ζήτημα και τις προεκτάσεις που αυτό έχει. Σε αντιστοιχία βρίσκεται η θέση «ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ».
Βέβαια, η μη τοποθέτηση, είναι κι αυτή μια θέση που επιλέγουν κάποιες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι στηρίζουν τον παλαιστινιακό αγώνα «χωρίς αστερίσκους και προϋποθέσεις»! Από τη μεριά μας έχουμε να πούμε ότι καθόλου δεν αντιλαμβανόμαστε τη θέση για ενιαίο κράτος ως «αστερίσκο» ή «προϋπόθεση». Αντίθετα. Δεν αποτελεί μια «λεπτομέρεια», μια «παρωνυχίδα», η προβολή αυτής της θέσης που προωθεί και δίνει διέξοδο στο κίνημα σε αντιπαράθεση με τη θέση των «δυο κρατών» που το χαντακώνει. Και η τοποθέτηση αυτή έχει αποδέκτη το δικό μας λαό, στη δική μας χώρα , με «ενότητα και πάλη» στα πλαίσια του κινήματος αλληλεγγύης.
Η ολόπλευρη στήριξη του εθνικοαπελευθερωτικού παλαιστινιακού αγώνα και η ολόπλευρη έκφραση αλληλεγγύης στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό που βρίσκεται σήμερα στην πρώτη γραμμή της αντιιμπεριαλιστικής πάλης παγκόσμια, δεν απαλλοτριώνει την αυτοτέλεια της γνώμης μας και ούτε συνεπάγεται την άκριτη υιοθέτηση σε ό,τι σερβίρεται από το σύστημα.
Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΑΒΙΑ
Η θέση της ΕΣΣΔ ήταν ξεκάθαρη: ενιαίο δημοκρατικό ανεξάρτητο κράτος στα όρια της ιστορικής Παλαιστίνης με ισοτιμία και πλήρη δικαιώματα σε όλους τους Άραβες και Εβραίους.
Πριν το Β΄ΠΠ η τοποθέτηση της 3ης Κ.Διεθνούς για τις εξεγέρσεις στην περιοχή ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες και τη Βρετανική Εντολή, καθώς και οι οδηγίες που δίνονταν στο (εβραϊκό)ΚΚΠαλαιστίνης, αφορούσαν στην ενίσχυση της κοινής αραβοεβραϊκής πάλης για ανεξαρτησία. Όλα τα ντοκουμέντα μιλούσαν για τα κοινά συμφέροντα και την ανάγκη ανάπτυξης του κοινού αγώνα και δίνονταν αλλεπάλληλες οδηγίες προς το (εβραϊκό)ΚΚΠ να προχωρήσει στην αραβοποίηση του κόμματος. Τόνιζαν επίσης τη μακρόχρονη συνύπαρξη στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, και την οικοδόμηση κοινωνικών και οικονομικών δεσμών στα λαϊκά στρώματα Αράβων και Εβραίων και ξεσκέπαζαν το ρόλο του σιωνισμού-εθνικισμού που χρησιμοποιήθηκε από τα κοινωνικά εκείνα στρώματα που είχαν συνδέσει τα συμφέροντά τους με τους αποικιοκράτες, ενώ επίσης αποτέλεσε το κύριο μέσο των αποικιοκρατών για τη διαίρεση του πληθυσμού και τη διαιώνιση της αποικιοκρατίας.
Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΓΛΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ
Παραθέτουμε τα αποσπάσματα
Κομμουνιστική Διεθνής: Ενάντια στα εγκλήματα του εβραϊκού εθνικισμού στην Παλαιστίνη (28/02/1925) “La Correspondance Internationale”, όργανο της Κομμμουνιστικής Διεθνούς
«Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός, οι άραβες φεουδάρχες και οι σιωνιστές συναπισμένοι ενάντια στο φτωχό πληθυσμό – Η απαλλοτρίωση των αράβων αγροτών
Με το κάλυμμα του σιωνισμού, ο αγγλικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει να τσακίσει το κίνημα εθνικής χειραφέτησης των Αράβων. Η σιωνιστική ισραηλίτικη αστική τάξη αποκτά, ως αποζημίωση των καλών και αφοσιωμένων υπηρεσιών της, το προνόμιο του “κυρίαρχου έθνους”, παρότι ο πληθυσμός της Παλαιστίνης δεν περιλαμβάνει παρά 13% Εβραίων! Χρησιμοποιώντας αυτό το προνόμιο και προστατευόμενη από τα αγγλικά πυροβόλα και αεροπλάνα, η σιωνιστική οργάνωση έχει επιδοθεί στην αφαίρεση της γης των αράβων αγροτών. Ούσα συνασπισμένη και συνένοχη με τους καταπιεστές, οι πλούσιοι άραβες φεουδάρχες αριστοκράτες – οι “εφέντηδες” – πουλάνε οικειοθελώς τις εκτάσεις τους στους εβραίους καπιταλιστές, χωρίς να νοιάζονται στο παραμικρό για την τύχη των αράβων αγροτών που επί δεκάδες χρόνια καλλιεργούν τις εκτάσεις αυτές.
Καθημερινά, από την έναρξη του σιωνιστικού εποικισμού, άραβες καλλιεργητές εκδιώκονται από τη γη τους. Αυτό οδηγεί σε αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα στους εβραίους έποικους και τους άραβες μικρούς αγρότες.»
Απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το εξεγερσιακό κίνημα στην Αραβία
16 Οκτώβρη 1929,
https://www.marxists.org/subject/jewish/comintern-29.pdf
«Ο ρόλος των διαφόρων τάξεων στο κίνημα
Η Σιωνιστική εποικίζουσα αστική τάξη και οι λακέδες της έπαιξαν το ρόλο των ξετσίπωτων πρακτόρων του Αγγλικού ιμπεριαλισμού (…) Η «αριστερή» πτέρυγα του Σιωνισμού, Ποάλε Ζιον, συγχωνεύτηκε με τους Εβραίους φασίστες και στάθηκε στο πλευρό του Αγγλικού ιμπεριαλισμού και της Σιωνιστικής αστικής τάξης.
Οι Άραβες μεγαλογαιοκτήμονες, οι φεουδάρχες, και τα ανώτερα κλιμάκια του κλήρου, ενωμένοι όλοι στο Ισλαμικό Συμβούλιο, έχουν από καιρό παραδοθεί στον Αγγλικό ιμπεριαλισμό, και έπαιξαν έναν προδοτικό, προβοκατόρικο και αντεπαναστατικό ρόλο.
…………. καθήκοντα του Κόμματος
Το ΚΚΠ, καθώς και τα τμήματα της ΚΔ στις άλλες αραβικές χώρες, πρέπει να αφομοιώσουν τα διδάγματα που πρέπει να αντλήσουν από την εξέγερση.
1.Το επιτακτικότερο καθήκον του κόμματος είναι να βαδίσει σε μια ενεργητική και τολμηρή πορεία προς την αραβοποίηση του κόμματος από την ηγεσία ως τη βάση. Ταυτόχρονα, πρέπει να κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για την ίδρυση αραβικών ή κοινών αραβοεβραϊκών συνδικάτων, να καταλάβει και να μεγαλώσει όσα ήδη υπάρχουν (…)»
Τοποθετήσεις των εκπροσώπων του Κ.Κ. Παλαιστίνης στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς 31 Ιούλη 1935
«Το 1921, το αγγλοσιωνιστικό κεφάλαιο κατάφερε να εγκαταστήσει στην Παλαιστίνη 250.000 εβραίους μετανάστες.
Ο μισθός των αράβων εργατών είναι 2 με 3 φορές κατώτερος από εκείνος των εβραίων εργατών, για μια εργάσιμη ημέρα αρκετά πιο μεγάλης διάρκειας. Οι σιωνιστές εκδιώκουν δια της βίας τους άραβες εργάτες από τις εβραϊκές επιχειρήσεις και κτήματα και τους αντικαθιστούν από εβραίους μετανάστες.
Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων χρόνων, 22.000 άραβες φελάχοι και οι οικογένειές τους εκδιώχτηκαν από τη γη τους.»
https://pandor.u-bourgogne.fr/archives-en-ligne/ark:/62246/r30305z398vgzk/f18?locale=fr
La Correspondance Internationale, βδομαδιάτικη εφημερίδα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 3 Νοέμβρη 1935,
ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ (εβραϊκού)ΚΚΠαλαιστίνης
Ξεκάθαρα και σωστά έμπαινε σε πρώτο πλάνο η αντίθεση ιμπεριαλισμός-λαοί ως η κύρια που έπρεπε να λυθεί και μέσα σε αυτήν και με την ενίσχυση του ΚΚ έμπαινε η κατάκτηση του ηγεμονικού ρόλου της Αριστεράς μέσα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για την ενεργοποίηση και τη λύση του κοινωνικού ζητήματος. Ο αγώνας για λευτεριά και ανεξαρτησία ήταν απόλυτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση, ο ένας ως προϋπόθεση στην πάλη για μια άλλη κοινωνία και παράλληλα ο άλλος ως δυνάμωμα και κατοχύρωση της ανεξαρτησίας: « Δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά ο ιμπεριαλισμός χωρίς να καταπολεμηθούν ταυτόχρονα τα κοινωνικά στρώματα που τον υποστηρίζουν.»
Ας δούμε πώς τοποθετείται το (εβραϊκό)ΚΚΠαλαιστίνης στη 10η Συνδιάσκεψή του τον Οκτώβρη του 1946: https://askiarchives.eu/show/46194
«Το εθνικό πρόβλημα στην Παλαιστίνη
1)Ο χαρακτήρας του προβλήματος
Το κεντρικό εθνικό πρόβλημα στην Παλαιστίνη είναι πώς να απελευθερωθούν οι κάτοικοι, τόσο οι Άραβες όσο και οι Εβραίοι από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό. Η χώρα μας βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να παλέψει για την εθνική της απελευθέρωση. Ο όρος “εθνική απελευθέρωση” πάει να πει, κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στην Παλαιστίνη, εθνική απελευθέρωση τόσο των Εβραίων όσο και των Αράβων κατοίκων. Η εθνική απελευθέρωση για τον αραβικό πληθυσμό μπορεί να αποκτηθεί μόνο με την επίτευξη δημοκρατικών ελευθεριών και ανεξάρτητης διακυβέρνησης της χώρας. Το ίδιο ισχύει και
για τον εβραϊκό πληθυσμό. Κάτω από τις συνθήκες της αποικιακής κυριαρχίας δεν έχει κανένα μέλλον η εβραϊκή κοινότητα (Γισούβ) στην Παλαιστίνη. …Η τύχη της τελευταίας εξαρτάται από την έκβαση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα στην Παλαιστίνη και από την πάλη για την ειρήνη και τη δημοκρατία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Παρ’ όλο τον υποδαυλιζόμενο ανταγωνισμό ανάμεσα στους Άραβες και τους Εβραίους, και οι δυο οι λαοί δεν έχουν αντίθετα συμφέροντα. Ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να διαιρέσει τους δύο λαούς με το διαφορετικό βαθμό εκμετάλλευσης και καταπίεσης, και με το μέσο αυτό να εμποδίσει τη συνδυασμένη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Η πολιτική του “διαίρει και βασίλευε” εξακολουθεί να είναι το κύριο σε χρήση όπλο της αποικιακής διοίκησης ενάντια στους κατοίκους…….
2)Θεμελιώδεις αρχές
Δύο εθνικές κοινότητες κατοικούν στην Παλαιστίνη. Οποιοδήποτε σχέδιο λύσης του προβλήματος της χώρας μας πρέπει να έχει υπόψη του το γεγονός αυτό και πρέπει να εγγυάται ίσα δικαιώματα και ίσες δυνατότητες ελεύθερης εθνικής εξέλιξης και στους δυο λαούς. Το εθνικό πρόβλημα στην Παλαιστίνη είναι ενιαίο. Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα με δυο λαούς, αλλά οι δυο λαοί – Άραβες και Εβραίοι – δεν κατοικούν διαφορετικές περιοχές. Και οι δύο πληθυσμοί συνήθως ανακατεύονται. Είναι αδύνατο να υπάρξει διαχωρισμός ανάμεσα στην αραβική και την εβραϊκή οικονομία και ανάμεσα στις δυνατότητες ανάπτυξης και των δυο.
………Τόσο από εδαφική όσο και από οικονομική άποψη είναι αδύνατος ο χωρισμός των Εβραίων από τους Άραβες. Τα σχέδια της διχοτόμησης αποβλέπουν στο στραγγαλισμό της οικονομικής ανάπτυξης και των δυο λαών, στην ένταση του εθνικού ανταγωνισμού και στην πιο πλατιά παραπέρα υποδούλωση των Εβραίων και των Αράβων στον ιμπεριαλισμό.
Σύμφωνα με τη λενινιστική αρχή για την επίλυση του εθνικού αποικιακού προβλήματος, το Κομμουνιστικό Κόμμα αγωνίζεται για την αυτοδιάθεση της Παλαιστίνης, για την εξασφάλιση ίσων εθνικών δικαιωμάτων σε όλους τους κατοίκους.
………. Μοναδική εγγύηση για αυτό είναι η παρουσία ισχυρών προοδευτικών δυνάμεων τόσο στο εβραϊκό όσο και στο αραβικό τμήμα του πληθυσμού.
Τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών είναι τα πραγματικά εθνικά συμφέροντα του λαού.
Δημοκρατικό καθεστώς δεν είναι το καθεστώς όπου κυβερνά ο Τζαμάλ Χουσεϊνί ή ο Μπεν Γκουριόν. Η Δημοκρατία στην Παλαιστίνη δεν θα εγκαθιδρυθεί χωρίς ένα συνεπή αγώνα ενάντια στους φιλοϊμπεριαλιστικούς κύκλους, που βρίσκονται ανάμεσα στους Εβραίους και στους Άραβες, παράλληλα με την πάλη ενάντια στον ίδιο τον ιμπεριαλισμό. Δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά ο ιμπεριαλισμός χωρίς να καταπολεμηθούν ταυτόχρονα τα κοινωνικά στρώματα που τον υποστηρίζουν.
Μόνο σε μια ανεξάρτητη, δημοκρατική, αραβοεβραϊκή Παλαιστίνη, που δεν θα κυβερνάται από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους στυλοβάτες τους, μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες θα μπορούν και οι δυο λαοί να αναπτύξουν την εθνική, οικονομική και πνευματική τους ζωή ελεύθερα. …………
Η πολιτική της Σιωνιστικής Ηγεσίας
….. Το επίσημο πρόγραμμα της σιωνιστικής ηγεσίας είναι το σχέδιο της διχοτόμησης. Το σχέδιο αυτό βασίζεται πάνω στην πατροπαράδοτη πολιτική συμμαχίας με τον ιμπεριαλισμό (συγκατάθεση για στρατιωτικές βάσεις), πολιτική που στρέφεται κατευθείαν ενάντια στα συμφέροντα των Εβραίων και των Αράβων της Παλαιστίνης, και είναι αντίθετη προς τα συμφέροντα όλων των λαών της Μέσης Ανατολής και αντίθετη προς την Ειρήνη.
………. (το διχοτομικό σχέδιο, συνεννοήσεις συμμετοχής στο Συνέδριο του Λονδίνου, προσφορά στρατιωτικών βάσεων στον ιμπεριαλισμό κλπ).
Η σιωνιστική ηγεσία εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης εβραϊκής αστικής τάξης. Ο ταξικός δεσμός ανάμεσα στο εβραϊκό και το βρετανικό κεφάλαιο αποτελεί το πραγματικό θεμέλιο της ιδεολογικής και πολιτικής συμμαχίας με τους ιμπεριαλιστές.
Καθήκον των προοδευτικών δυνάμεων που βρίσκονται μέσα στο αραβικό εθνικό κίνημα είναι να αγωνιστούν για την ίδρυση ενός ενιαίου δημοκρατικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.
Η ενότητα των εργατών, αγροτών (φελάχων) και των διανοουμένων είναι ουσιώδης παράγοντας για την αποκρυστάλλωση ενός τέτοιου μετώπου. Η ενότητα αυτή θα σφυρηλατηθεί στην πορεία της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους οπαδούς του, ανάμεσα στον αραβικό λαό. Είναι αδύνατη η αποτελεσματική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό χωρίς την ταυτόχρονη πάλη ενάντια στα κοινωνικά στρώματα που τον υποστηρίζουν και χωρίς να απελευθερωθούν οι μάζες από την επίδρασή τους .
Το πρόβλημα των Εβραίων στα στρατόπεδα προσφύγων
……..Ενώ το εβραϊκό στοιχείο στη σοβιετική ζώνη της Γερμανίας επανέρχεται σε μια κανονική και παραγωγική μορφή ζωής, η βρετανική και η αμερικανική κυβέρνηση από πολιτικούς υπολογισμούς εγκαταλείπουν τους Εβραίους στα στρατόπεδα προσφύγων.
Ορισμένοι εβραϊκοί κύκλοι, ιδιαίτερα μέσα στη Σιωνιστική ηγεσία συντελούν κι οι ίδιοι στην πολιτική αυτή της εγκατάλειψης των εβραίων προσφύγων σε στρατόπεδα, αφού το πρόβλημα αυτό το μετατρέψανε σε μέσο επιτυχίας των πολιτικών τους σχεδίων. Επιχειρούν να εκμηδενίσουν κάθε προσπάθεια που αποβλέπει στο να διαλυθούν τα στρατόπεδα, να απορροφηθούν οι εβραίοι αυτοί στην κανονική και παραγωγική ζωή της Ευρώπης, κι ακόμα αντιτάσσονται στην μετανάστευση των προσφύγων αυτών, οπουδήποτε αλλού, εχτός από την Παλαιστίνη……….. Σήμερα, που πλησιάζουμε στο δεύτερο μεταπολεμικό χειμώνα, αποτελεί ζωτική ανάγκη όπως όλες οι εβραϊκές κοινότητες προβάλουν το αίτημα: Άμεση διάλυση των προσφυγικών στρατοπέδων! Κάθε ευκολία πρέπει να δοθεί σε αντιπροσώπους των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ευρώπη, να έλθουν σ’ επαφή με τα στρατόπεδα στην Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία, με το σκοπό να βοηθήσουν τους εβραίους εκείνους που θέλουν να επαναπατρισθούν, να γυρίσουν στις χώρες της καταγωγής των, όπου έχουν εγκαθιδρυθεί δημοκρατικά καθεστώτα.
Σ’ όλους τους άλλους Εβραίους των στρατοπέδων πρέπει χωρίς αναβολή να δοθούν τα μέσα να μεταναστεύσουν, ύστερ’ από διεθνή συμφωνία που θα την εγγυηθεί ο ΟΗΕ στην Αμερική, Αγγλία, Παλαιστίνη και άλλες χώρες, λαμβανομένης υπόψη της ελεύθερης εκλογής.»
(Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η Σοβιετική Ένωση ίδρυσε και ανέπτυξε εβραϊκή αυτόνομη περιφέρεια στην περιοχή του Μπιρομπιτζάν, παρέχοντας τη δυνατότητα στον εβραϊκό πληθυσμό και σε όσους θέλουν από τους πρόσφυγες να εγκατασταθούν εκεί και εξασφαλίζοντας πλήρη δικαιώματα οικονομικά, διοικητικά και πολιτιστικά, ισότιμα με τις υπόλοιπες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της ΣΕ.)
Ενωμένο διεθνικό κομμουνιστικό κόμμα
«……….Η Συνδιάσκεψη τονίζει ότι είναι απόλυτα απαραίτητη για την επιτυχία του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα η ολοκλήρωση της εβραιοαραβικής ενότητας. …Το ακρογωνιαίο λιθάρι της εβραιοαραβικής συνεργασίας πρέπει να είναι ένα ενωμένο διεθνικό κομμουνιστικό κόμμα, που η ίδια η ύπαρξή του θα αποδείξει τη δυνατότητα της συνεργασίας ανάμεσα στους Εβραίους και τους Άραβες στην Παλαιστίνη με βάση τα πραγματικά κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα των λαών, με βάση το συντονισμένο αγώνα για τον εκδημοκρατισμό και την ανεξαρτησία της χώρας.
Ακριβώς κάτω από τις επικρατούσες συνθήκες στην Παλαιστίνη, όπου ο ιμπεριαλισμός πέτυχε να δημιουργήσει ανταγωνισμό ανάμεσα στους Άραβες και τους Εβραίους είναι απαραίτητη η λειτουργία ενός διεθνικού επαναστατικού κόμματος.
1)Για την άρση της βρετανικής Εντολής, την απομάκρυνση των βρετανικών στρατευμάτων, τη βοήθεια του ΟΗΕ για την πραγματοποίηση της ανεξαρτησίας της χώρας μας. Ο τερματισμός της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας θα εξαφανίσει τη βασική πηγή έλλειψης ασφάλειας και του εβραιοαραβικού ανταγωνισμού.
2)Για την αποκατάσταση της Παλαιστίνης σαν ανεξάρτητη δημοκρατικό αραβοεβραϊκό κράτος.
3)Για την εφαρμογή στη χώρα πλατιών δημοκρατικών θεσμών, νομοθετικών και εχτελεστικών που η σύνθεσή τους θα εκφράζει το χαραχτήρα της χώρας σαν κατοικούμενης από δυο λαούς και που θα στηρίζονται πάνω στην αδιάσειστη αρχή της πολιτικής και εθνικής ισότητας δικαιωμάτων.
Οι αρχές αυτές πρέπει να εγγυώνται ότι δεν θα υπάρχει κυριαρχία του ενός λαού πάνω στον άλλο και καμιά δυνατότητα εθνικής διάκρισης
Το πρόγραμμα δράσης του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι πρόγραμμα της εθνικής απελευθέρωσης των αραβικών και εβραϊκών μαζών της Παλαιστίνης· είναι ένα δημοκρατικό πρόγραμμα.
Έφτασε η ώρα για ένα δυναμικό αγώνα των αραβικών και εβραϊκών δημοκρατικών δυνάμεων.
Κάτω η πολιτική του “διαίρει και βασίλευε”.
Κάτω η πολιτική της συμμαχίας με τον ιμπεριαλισμό!»
Δήλωση των Κομμουνιστικών Κομμάτων χωρών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την Παλαιστίνη: “Ενιαίο Δημοκρατικό Κράτος – Όχι στο βίαιο εποικισμό της Παλαιστίνης – Ο Σιωνισμός εκτρέπει τους Εβραίους από τον αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό” (03/03/1947) https://www.marxists.org/archive/dutt/1947/03/palestine.htm
«Είμαστε βαθύτατα πεπεισμένοι ότι όλοι όσοι αγαπούν την ελευθερία και επιδιώκουν την ειρήνη στην Παλαιστίνη και σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να ενωθούν για να απαιτήσουν και να εξασφαλίσουν την άμεση απόσυρση των Βρετανικών στρατευμάτων από την Παλαιστίνη, την κατάργηση της Εντολής, και τη δημιουργία ενός ελεύθερου, ανεξάρτητου και δημοκρατικού Παλαιστινιακού κράτους, που θα εγγυάται ίσα δικαιώματα του πολίτη με πλήρη θρησκευτική ελευθερία και ίσες ευκαιρίες για την ανάπτυξη του πολιτισμού τους σε όλους τους κατοίκους της, Άραβες και Εβραίους.
Μόνο έτσι μπορεί η Παλαιστίνη να αποκτήσει ελευθερία και ασφάλεια, όχι μόνο από τις στρατιωτικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, αλλά και από την οικονομική κυριαρχία του ξένου κεφαλαίου που, υπό οποιαδήποτε ενδυμασία, επιζητά να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους της Παλαιστίνης και να συντρίψει το κίνημα εθνικής απελευθέρωσής τους. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα για Αγγλοαμερικάνικες μανούβρες. Τα Ηνωμένα Έθνη ας υποστηρίξουν το λαό της Παλαιστίνης στον αγώνα του να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της χώρας του τώρα.
…..
…….. Είναι προς το συμφέρον των Εβραίων της Παλαιστίνης να αντιταχθούν στη Σιωνιστική αντίληψη που επιδιώκει να τους κάνει όργανο του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, να τους φέρει σε αντίθεση με τον αγώνα για εθνική απελευθέρωση στην Παλαιστίνη, σε αντίθεση με τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Αλλά ο Αγγλο-Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός όχι μόνο έχει χρησιμοποιήσει το Σιωνισμό στην άσκηση της πολιτικής του του «διαίρει και βασίλευε», επιδιώκει επίσης να εξασφαλίσει την υποστήριξη των αντιδραστικών αραβικών στοιχείων για την ενίσχυση της κατάστασης της Μέσης Ανατολής ως βάσης για επιχειρήσεις εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και εναντίον του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των μαζών σε όλη τη Μέση Ανατολή.»
……………
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ
Η ΕΣΣΔ ήταν η χώρα που συνέτριψε τον ναζισμό. Ήταν η χώρα που απελευθέρωσε τον εβραϊκό λαό από το διωγμό, τις θηριωδίες και τα εγκλήματα του φασισμού, η χώρα- σύμβολο και φάρος στον αγώνα των λαών παγκόσμια και στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αναπτύσσονταν.
Στη Μέση Ανατολή διέβλεπε την προσπάθεια του Αγγλο-Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να διατηρήσει την κυριαρχία και τα στρατεύματά του στην περιοχή, μη επιτρέποντας Σοβιετική παρέμβαση και δημιουργώντας τετελεσμένα με τις κλιμακούμενες βίαιες επιθέσεις εξοπλισμένων ομάδων. Οι ιμπεριαλιστές με το όχημα του σιωνισμού, επιτάχυναν τις κινήσεις τους (τρομοκρατικές ενέργειες) για να υπονομεύσουν τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου κράτους και για να επιβάλλουν τα διχοτομικά σχέδια και τη συγκρότηση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, εργαλειοποιώντας το εβραϊκό ολοκαύτωμα στον ΟΗΕ και ταυτόχρονα προωθώντας την αναγκαστική μετανάστευση στην Παλαιστίνη.
Η θέση της ΕΣΣΔ ήταν Ενιαίο Δημοκρατικό Κράτος στην Παλαιστίνη, αποχώρηση των Βρετανών και επεξεργασία στα πλαίσια του ΟΗΕ, που μόλις είχε συσταθεί, των συνθηκών και των μέτρων για ίσα εθνικά και δημοκρατικά δικαιώματα σε όλους τους λαούς που κατοικούν στην Παλαιστίνη. Οι γενικότεροι στόχοι ήταν η ολοκληρωτική εξάλειψη του φασισμού και του αντισημιτισμού, η υποστήριξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό, αλλά και η λύση του εβραϊκού ζητήματος (των προσφύγων) στη Δυτική Ευρώπη.
Ας δούμε τα ντοκουμέντα
«Τμήμα Μ. Ανατολής Υπ. Εξ. ΕΣΣΔ: «Ενιαίο Δημοκρατικό Κράτος στην Παλαιστίνη – Το εβραϊκό ζήτημα στη Δ. Ευρώπη δεν θα λυθεί μόνο με τη μετανάστευση στην Παλαιστίνη» (15/04/1947)
15 Απρίλη 1947
Η θέση της ΕΣΣΔ για το ζήτημα της Παλαιστίνης εν συντομία μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή των ακόλουθων προνοιών:
1.Η βρετανική εντολή επί της Παλαιστίνης πρέπει να καταργηθεί.
2.Τα βρετανικά στρατεύματα πρέπει να αποχωρήσουν από την Παλαιστίνη.
3.Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών πρέπει να επεξεργαστεί το καθεστώς μιας ενιαίας ανεξάρτητης δημοκρατικής Παλαιστίνης με παροχή ίσων εθνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων στους λαούς που την κατοικούν.
4.Το εβραϊκό ζήτημα στη Δυτική Ευρώπη δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω της μετανάστευσης μόνο στην Παλαιστίνη, καθώς μόνο η πλήρης εξάλειψη όλων των ριζών του φασισμού και ο εκδημοκρατισμός των χωρών της Δυτικής Ευρώπης θα μπορέσει να δώσει στις εβραϊκές μάζες ομαλές συνθήκες ζωής.»
Ακόμα την 1η Μάη 1947, η ΕΣΣΔ στον ΟΗΕ υπερψήφισε πρόταση των αραβικών κρατών, η Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη να πραγματευτεί «τον τερματισμό της Εντολής επί της Παλαιστίνης και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της. Η πρόταση συγκέντρωσε 15 ψήφους (αραβικά κράτη, ΕΣΣΔ, Λευκορωσία, Ουκρανία, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Αργεντινή, Κούβα, Ιράν, Ινδία, Τουρκία), όμως, καταψηφίστηκε από 24, ενώ απείχαν 10.
ΓΙΑ ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΟΗΕ τον Νοέμβρη του 1947
Στον ΟΗΕ η Σοβιετική αντιπροσωπεία βρέθηκε απέναντι στην απαίτηση του Εβραϊκού Πραχτορείου (Μπεν Γκουριόν) να αποδοθεί στους Εβραίους ολόκληρη η Παλαιστίνη και ενώ βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη οι βιαιότητες κατά του αραβικού πληθυσμού . Οι ειδικές επιτροπές του ΟΗΕ είτε δεν μπορούσαν να καταλήξουν είτε καταψήφιζαν κάθε πρόταση για ενιαίο ανεξάρτητο κράτος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η εξέταση του ΚΚΠ από την επιτροπή ,το οποίο επέμεινε αναλυτικά για τη δημιουργία ενιαίου κράτους και επιχειρηματολογούσε κατά της διχοτόμησης, ήταν πολύωρη και διήρκησε δυο μέρες, στις οποίες προβάλλονταν προκλητικά επιχειρήματα από την προκατειλημμένη επιτροπή του ΟΗΕ για το ανέφικτο της πρότασης. Βρετανία και ΗΠΑ ήταν φανερό ότι ήθελαν να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. (https://www.un.org/unispal/document/auto-insert-211180/)
Κάτω από αυτές τις συνθήκες , με τον κίνδυνο να χειροτερέψουν τα πράγματα και να οδηγηθούν σε πλήρες αδιέξοδο, αλλά και βάζοντας ως προτεραιότητα την αποχώρηση των Βρετανών από την περιοχή και την ανεξαρτησία της και λαμβάνοντας υπόψη τις ασφυχτικές, και με τη συνέργεια των ιμπεριαλιστών, μεταπολεμικές συνθήκες για τους Εβραίους πρόσφυγες που τόσο είχαν υποφέρει, η ΣΕ έδωσε την ψήφο της το 1947 στο σχέδιο του ΟΗΕ για τη δημιουργία δυο ξεχωριστών κρατών:
https://www.marxists.org/subject/israel-palestine/ussr/gromyko-un-47.pdf
Τοποθέτηση Αντρέι Γκρομίκο, εκπροσώπου της ΕΣΣΔ, στη ΓΣ του ΟΗΕ για το ψήφισμα διχοτόμησης & οικονομικής ένωσης της Παλαιστίνης
Νέα Υόρκη, 26/11/1947
«Το γεγονός ότι κανένα δυτικοευρωπαϊκό κράτος δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων του εβραϊκού λαού και να τον προστατεύσει από τη βία των φασιστών δημίων, εξηγεί τις φιλοδοξίες των Εβραίων να ιδρύσουν το δικό τους κράτος. Θα ήταν άδικο να μην το λάβουμε αυτό υπόψη και να αρνηθούμε το δικαίωμα του εβραϊκού λαού να πραγματοποιήσει αυτή τη φιλοδοξία…
«Έτσι, η λύση του παλαιστινιακού προβλήματος με την ίδρυση ενός ενιαίου αραβοεβραϊκού κράτους με ίσα δικαιώματα για τους Εβραίους και τους Άραβες μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις δυνατότητες και μια από τις πιο αξιοσημείωτες μεθόδους για τη λύση αυτού του περίπλοκου προβλήματος…
«Αν αυτό το σχέδιο αποδεικνυόταν αδύνατο να εφαρμοστεί, ενόψει της επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των Εβραίων και των Αράβων… Τότε θα ήταν απαραίτητο να εξετάσουμε το δεύτερο σχέδιο που, όπως και το πρώτο, έχει τους υποστηρικτές του στην Παλαιστίνη, και το οποίο προβλέπει τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο ανεξάρτητα αυτόνομα κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό. Επαναλαμβάνω ότι μια τέτοια λύση του παλαιστινιακού προβλήματος θα ήταν δικαιολογημένη μόνο εάν οι σχέσεις μεταξύ των εβραϊκών και αραβικών πληθυσμών της Παλαιστίνης αποδεικνύονταν πράγματι τόσο κακές που θα ήταν αδύνατο να συμφιλιωθούν και να διασφαλιστεί η ειρηνική συνύπαρξη των Αράβων και των Εβραίων…»
Το σχέδιο προέβλεπε τη συγκρότηση δύο ανεξάρτητων κρατών (με ενιαία οικονομία) με ισότιμα δικαιώματα στους πληθυσμούς και τη διεθνοποίηση της Ιερουσαλήμ. Το υπό συγκρότηση εβραϊκό κράτος θα είχε οριακή εβραϊκή πλειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού του (498.000 έναντι 497.000), ενώ στο αραβικό κράτος η αραβική πλειοψηφία θα ήταν σχεδόν απόλυτη (725.000 έναντι 10.000). Συμφωνία υπήρξε στο κομμάτι που αφορούσε τον τερματισμό – το συντομότερο δυνατό – της βρετανικής κυριαρχίας και την έναρξη μιας μεταβατικής περιόδου προς την ανεξαρτησία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Τίποτα από αυτά δεν υλοποιήθηκε. Ήταν η εποχή του δόγματος Τρούμαν της «ανάσχεσης του κομμουνισμού». Μετά την αποχώρηση των Βρετανών ακολούθησε η κατάληψη επιπλέον εδαφών από εβραϊκές ένοπλες δυνάμεις, η ΝΑΚΜΠΑ το 1948 και η ανακήρυξη της ίδρυσης του σιωνιστικού Ισραήλ με τις πλάτες των ΗΠΑ και ως προγεφύρωμά τους. Η ΣΕ το κατάγγειλε σαν τέτοιο και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις τον Φεβρουάριο του 1953.
Όποιος θέλει λοιπόν να διαβάσει την ιστορία και να διδαχτεί από αυτήν, καταλαβαίνει ότι η προοπτική για τους λαούς της ιστορικής Παλαιστίνης βρίσκεται μόνο στην πάλη για τη δημιουργία μιας λεύτερης και ανεξάρτητης πατρίδας για τους Παλαιστίνιους, ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους «από τη θάλασσα μέχρι στον ποταμό» μέσα στο οποίο θα συνυπάρχουν ισότιμα και με πλήρη δικαιώματα Άραβες, Παλαιστίνιοι και Εβραίοι. Και μέσα σε αυτήν την πάλη υπάρχει το αναφαίρετο δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους. Ο ένοπλος παλαιστινιακός αγώνας, η αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών καθώς και οι γενικότερες εξελίξεις στην περιοχή, που βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα» της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, θα δώσουν το πλαίσιο και τον τρόπο που οι δυο λαοί θα μπορέσουν να συνυπάρξουν. Το κομμουνιστικό κίνημα οφείλει να συνδέσει αυτή την πάλη με την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, ώστε η εδραίωση της ανεξαρτησίας να ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.